خوشحال مىشوند ! 46 - بگو : خداوندا ! اى آنكه آفريننده آسمانها و زمين تويى ، و آگاه از اسرار نهان و آشكار هستى ! تو در ميان بندگانت در آنچه اختلاف داشتند داورى مىكنى . 47 - اگر ستمكاران تمام آنچه را روى زمين است مالك باشند ، و همانند آن بر آن افزوده شود حاضرند همه را فدا كنند تا از عذاب شديد روز قيامت رهايى يابند ، و از سوى خدا براى آنها امورى ظاهر مىشود كه هرگز گمان نمىكردند . 48 - در آن روز اعمال بدى را كه انجام داده‌اند براى آنها ظاهر مىشود و آنچه را استهزا مىكردند بر آنها واقع مىگردد تفسير : آنها كه از نام خدا وحشت دارند ! باز هم در اين آيات سخن از توحيد و شرك است ، در نخستين آيه مورد بحث يكى از چهره‌هاى بسيار زشت و زننده مشركان و منكران معاد را در برخورد با توحيد منعكس ساخته ، مىفرمايد : « هنگامى كه نام خداوند يگانه يكتا برده مىشود دلهاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند مشمئز و متنفر مىگردد ، اما هنگامى كه از معبودهاى ديگر سخن به ميان مىآيد غرق سرور و شادى مىشوند » ! ( * ( وَإِذا ذُكِرَ اللَّه وَحْدَه اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَإِذا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِه إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ) * » ( 1 ) . گاه انسان چنان به زشتيها خو مىگيرد و از پاكيها و نيكيها بيگانه مىشود كه از شنيدن نام حق ناراحت و از شنيدن باطل مسرور و شاد مىگردد ، در برابر خداوندى كه آفريننده عالم هستى است سر تعظيم فرود نمىآورد ، اما در برابر قطعه سنگ و چوبى كه خود ساخته و يا انسان و موجوداتى همانند خود زانو مىزند و تعظيم مىكند .

--> ( 1 ) « اشمازت » از ماده « اشمئزاز » به معنى گرفتگى و تنفر از چيزى است - وحده منصوب است به عنوان حال يا مفعول مطلق .